1. #536: Bedevaartskerk van Wies
2. München
3. #537: Markgrafelijk Operahuis Bayreuth

#536: Bedevaartskerk van Wies

Wat is het?
De Bedevaartskerk van Wies aan de voet van de Alpen is een artistiek meesterwerk in de stijl van de rococo. De combinatie van muurschilderingen, sculpturen en stucwerk geeft het een ongekend kleurrijk en uitbundig interieur. Deze decoratie is van de hand van de uit deze regio afkomstige broers Zimmermann. De kerk is gebouwd op de plaats waar een tranen vloeiend houten Christusbeeld sedert 1738 veel pelgrims trok. Eerst stond het beeld in een kapelletje, later was door de toestroom van bedevaartsgangers meer ruimte nodig. Tussen 1745 en 1754 werd daarom deze overweldigende bedevaartskerk gebouwd, waar het naburige klooster bijna aan failliet ging.

Cijfer: 6,5 (Het ligt heel mooi en het is het echt wel waard om er helemaal voor naar het zuiden van Duitsland te rijden. Toch viel het interieur me in eerste instantie een beetje tegen. Ik heb vooral in Zuid-Amerika al veel extreem glitterende kerken van binnen gezien, ben niet zo snel onder de indruk. Na de uitleg van de priester (zie onder) ging het meer voor me leven en was het al met al een bevredigend bezoek.).

Toegang: Toegang tot de kerk is gratis. Je moet wel betalen voor het parkeren, 2 EUR voor 2 uur.

Hoeveel tijd: Je hebt er toch wel een uur voor nodig om alle decoratie op je in te laten werken. Het ligt ook in een mooie omgeving, en er is een café met terras naast de deur zodat het zeker een langer bezoek waard is.

Opvallend: Op mijn Engelstalige werelderfgoed-website houden we o.a. bij welke werelderfgoederen meer dan 1 miljoen bezoekers per jaar krijgen. Tot nu toe hebben we er 70 geïdentificeerd, en deze Bedevaartskerk is er één van.

Je kunt al aan de grootte van het parkeerterrein zien dat ze op veel toeristen berekend zijn. Er komen er maar liefst 1,2 miljoen per jaar. Soms staan er rijen met bussen, gelukkig niet op de zaterdagmiddag dat ik er was. Wel werd mijn bezoek een uurtje uitgesteld omdat er binnen een trouwerij aan de gang was. Ik dood de tijd door een ijsje te kopen en een rondje door de omgeving te lopen. Om 16 uur mag ik dan toch echt naar binnen, precies op tijd voor een “rondleiding met gids”.

De aanwezigen (een stuk of 30 mensen) worden naar voren de kerkbanken in gedirigeerd. De “gids” blijkt de pastoor van de kerk van Wies te zijn, en de “rondleiding” is een speech van hem. Het is zeker niet de bedoeling dat je rond gaat lopen. In een vermakelijk Beiers-Duits vertelt de beste man in 45 minuten het verhaal van de geschiedenis van deze kerk, en wijst de bijzondere pareltjes in het decoratiewerk aan. Dat aanwijzen is wel nodig: het is zo overvol met fresco’s en beelden dat je door de bomen het bos niet ziet. Er zijn alleen al meer dan 400 putti: mollige kinderfiguurtjes.

Het thema van het gehele decoratieschema is Barmhartigheid, medelijden met mensen die het moeilijk hebben. Er zijn geen boze duivels afgebeeld, en de kleurstelling is licht en vrolijk. De pastoor maakt er nog een halve preek van, maar moet dan weer verder met het volgende programmaonderdeel. De toeristen worden de kerk uitgewerkt, en de laatste kerkdienst van de dag begint.

München

Vanaf mijn hotel in de buitenwijk Bogenhausen reis ik 5 haltes met de Münchense metro naar de Odeonsplatz in het centrum van de stad. Tegen kwart voor 10 kom ik hier voor het eerst bovengronds. Het eerste dat ik zie is deze aparte, 19e eeuwse Feldherrnhalle die uit Italië lijkt te zijn getransporteerd.

Ik ga te voet verder naar het museum dat ik wil bezoeken, en dat pas om 10 uur open is. Ik maak daarom een beetje een omweg door de Hoftuin, waar deze Dianatempel ligt. Er zijn veel mensen aan het joggen en fietsen in dit stadspark.

De Alte Pinakothek is dat wat mij naar München heeft getrokken. Dit museum heeft één van de beste collecties oude Nederlandse en Duitse schilderkunst. Ze zijn aan het verbouwen, maar een deel van de collectie is toch te zien. Entree op zondag kost maar 1 EUR. Daarnaast investeer ik nog eens 4,5 EUR in een goede audiogids.

In de eerste zaal sta ik al oog in oog met dit Columba-altaar van Rogier van der Weyden. Dit is één van de meesterwerken uit de Oudnederlandse Schilderkunst, waarover ik net een OU cursus heb afgerond. Vele andere meesterwerken uit de 15e, 16e en 17e eeuw volgen, van Rembrandt, Dürer, Rafael en Titiaan. Het is misschien gek om in de hitte in een museum te gaan lopen, maar het is er heerlijk rustig en de airco werkt goed. Het is een prachtig museum.

Ik lunch bij het museum in de buurt. Ertegenover is een Japans restaurant, zoals je dat zo vaak ziet bij de grote Europese musea. Er komen hier heel veel Japanse toeristen. Zelf ga ik even verderop eten bij Nam Nam, een Thais/Vietnamees restaurant. De rundvlees & groenten in zwarte pepersaus is pittig en smaakt goed.

Ik loop dan verder het oude centrum van München in. Het is niet een bijzonder mooie stad, maar er is wel veel groen en de mensen nemen het ervan op de vele terrassen. Het mooiste gebouw is de St. Michaelskerk. Het lijkt wel een Vlaams stadhuis, maar dit is een grote katholieke kerk. Ik kijk even binnen, maar er is een dienst bezig. Het is er zo druk dat de mensen achterin moeten staan. Katholiek zijn ze hier in Bayern nog wel.

Een paar straten verder staat de Asamkerk. Dit was de privé-kapel van de gebroeders Asam. Net als de Bedevaartskerk in Wies die ik gisteren bezocht, is het interieur in de uitbundige rococo-stijl uitgevoerd. Hier zijn het marmer en de muurschilderingen wat donkerder van kleur dan in Wies.

Bij het Sendlinger Tor, een 14e eeuwse stadspoort, sluit ik mijn stadswandeling af. Het is nog maar twee uur, maar ik heb gezien wat ik wilde zien van de stad München. Het lekkere balkon bij mijn hotelkamer roept! Ik neem de metro terug.

#537: Markgrafelijk Operahuis Bayreuth

Wat is het?
Het Markgrafelijk Operahuis Bayreuth is een in originele staat verkerend theater- en operagebouw uit de 18de eeuw. Drijvende kracht achter dit operahuis was Wilhelmina von Pruisen, echtgenote van de markgraaf van Bayreuth. Zij gebruikte kunst en cultuur om de vrij onbeduidende plaats Bayreuth op de kaart te zetten. Het kenmerkende barokke interieur van het logetheater is ontworpen door Italiaanse architecten. Het gebouw werd feestelijk geopend in 1748 ter ere van het huwelijk van Wilhelmina’s 15-jarige dochter Elisabeth.

Cijfer: 5 (Er is iets ongelukkigs aan de hand met dit operahuis: enkele maanden na het verkrijgen van de werelderfgoedstatus in 2012 is het gesloten voor een grondige restauratie. Het werk gaat nog tot 2017 duren. Dat betekent dat het mooie barokke interieur niet te zien is. Je kunt er wel afbeeldingen van zien en het lijkt inderdaad schitterend. Maar ja, ik moest het doen met de façade van dit niet eens zo opvallende gebouw in de oude binnenstad van Bayreuth.).

Toegang: Je betaalt 2,5 EUR entree voor de tentoonstelling in het voorste gedeelte van het gebouw. Daar wordt de restauratie toegelicht en kun je op computerschermen zien hoe de zaal er in goede staat uitziet. Ook mag je vanaf een loge een blik werpen op de stellingen en doeken die het kostbaars bedekken.

Hoeveel tijd: Ik ben er ongeveer 20 minuten binnen geweest. Meer kun je er echt niet van maken.

Opvallend: Bayreuth is een stad van ruim 70.000 inwoners, gelegen in Beieren ten noorden van Nürnberg. Het is niet zo bekend, maar het heeft een chique en goed bewaard gebleven oud centrum. Omdat ik maar eventjes bij het Operahuis naar binnen kon, heb ik ook nog een uurtje door de autovrije binnenstad gelopen. Ik bezocht o.a. het Nieuwe Slot, de residentie van Wilhelmina van Pruisen. Het is een vrij typisch kasteel voor de 18de eeuw, met vele pronkkamers. Het lijkt haast te groot voor een stadje als Bayreuth, het ligt als een groot blok middenin het centrum.

Stadthalle van Bayreuth