World Heritage Traveller

#992: Faya Paleolandschap

Wat is het?
Het Faya Paleolandschap in Sharjah omvat een archeologische vindplaats uit de Steentijd, gelegen in een woestijnlandschap. De bewoning ervan laat zien hoe de mens zich aan extreme klimatologische omstandigheden heeft aangepast. De oudste archeologische laag dateert van ongeveer 210.000 jaar geleden.

Cijfer: 5 (Zoals zo vaak met een plek die zo oud is, is er niet veel meer van te zien. Ze hebben er wel wat van proberen te maken, met het museum en de tour.)

Toegang: De tour kostte 190 AED (45 EUR).

Hoeveel tijd: 2 uur

Opvallend: We meldden ons zaterdagochtend vroeg bij de receptie van het Mleiha Archeologisch Centrum, maar leerden al snel dat een tour niet altijd direct beschikbaar is. Hun gidsen waren de hele ochtend geboekt om studenten rond te leiden – we moesten later op de dag terugkomen. We reserveerden daarvoor het tijdslot van 15.30 uur. De tour voert je door het museum, het paleis en andere locaties van Mleiha (een separate archeologische opgraving), en tot slot de belangrijkste locatie van het werelderfgoed: de grot waar het “vroegst bekende bewijs voor de verschijning van anatomisch moderne mensen buiten het Afrikaanse continent” werd ontdekt.

Tegen de tijd dat we er aankwamen, was de zon bijna onder (zonsondergang begint hier in de winter al rond 17.30 uur), dus de foto’s zijn nogal schemerig.

Er is nog een tweede bezoekerscentrum voor Faya: het Buhais Geology Center. We bezochten dit op onze tweede dag in de Emiraten, op de terugweg naar het vliegveld. Buhais bleek een veel populairdere plek te zijn onder reguliere toeristen en dagjesmensen. Het heeft als voordeel dat de entree slechts 10,5 AED bedraagt ​​(alleen contant) en dat je geen rondleiding nodig hebt om rond te mogen kijken.

Er is een 1 km lange informatieve wandelroute langs 12 natuurlijke en culturele bezienswaardigheden. De ligging tegen de achtergrond van het Faya-gebergte is erg mooi, en de graftombe uit de bronstijd voor collectieve begrafenissen aan het einde is absoluut het hoogtepunt.

Rondje langs de “andere” Emiraten

Naast de drie grootste emiraten omvat de VAE nog vier andere emiraten met een minder sterk internationaal profiel. Ajman, Fujairah, Ras al-Khaimah en Umm al-Quwain liggen in het noorden van het schiereiland, net onder het gouvernement Musandam in Oman. Al deze “andere” emiraten, met uitzondering van het kleine Ajman, hebben nu locaties op de voorlopige lijst voor het werelderfgoed staan. Samen met Philipp en Jay bezocht ik negen van die locaties tijdens een tweedaagse roadtrip vanuit Sharjah.

Dag 1: Centrum en Oost
We vertrokken vanuit ons hotel in Sharjah City en zagen in de verte de verkeerstorens van het luchtvaartmuseum van Sharjah, dat ik een paar jaar geleden al eens bezocht (het wordt nu gerenoveerd). Onze eerste voorlopige locatie was Mleiha, recht tegenover het Faya werelderfgoed. Het maakt deel uit van hetzelfde archeologische park, maar het bevat veel latere ruïnes, die uit de pre-islamitische tijd. Je kunt van buitenaf alleen een blik werpen op wat ooit het fort was. De rest van de locatie is alleen toegankelijk met een rondleiding en maakt deel uit van de archeologische rondleiding die je bij Faya krijgt. Daar bezoek je onder andere de imposante resten van het Paleis.

Vanaf daar reden we verder naar het oosten, de bergen in. Onderweg passeer je het emiraat Ajman (met de ambitie om de stad Masfoot in 2030 tot een toeristische trekpleister te maken). De locatie waar we hier op mikten is Hatta (in het emiraat Dubai). Volgens nieuwsberichten wordt dit klaargestoomd als serieuze werelderfgoed​kandidaat voor de komende jaren. En inderdaad, we troffen een locatie aan die ongeveer half af was, op weg om een ​​toeristische bestemming te worden. Het heeft minstens twee typische wachttorens die je veel ziet in dit deel van het land. En een groot gebied met adobe huizen, wat er behoorlijk pittoresk uitzag.

We reden verder noordwaarts, eerst langs de grens met Oman en later langs de kustlijn van de Indische Oceaan. Hier gingen we op zoek naar locaties van de rotstekeningen van het emiraat Sharjah. Jay en Philipp hadden onderzoek gedaan, en we besloten het te proberen, maar er niet te veel tijd aan te verspillen. De eerste officiële locatie die we probeerden was Kalba: het zou een belangrijke vindplaats moeten zijn (enkele vondsten bevinden zich in het Faya Mleiha-museum), maar de plek is tegenwoordig een complete bouwput en omheind.

We gingen vervolgens naar Al Mudaifi in Khorfakkan, dat er meteen hoopvoller uitzag. Er stonden borden dat het een archeologische vindplaats was en ja, er lagen rotsen op een kleine, toegankelijke heuvel. Jay en Philipp staken een leeg kanaal over en gingen te voet op zoek naar de rotstekeningen. Ik bleef achter, speurend met mijn superzoomcamera, en kon uiteindelijk wat rotstekeningen vinden (en de anderen ernaartoe leiden). Niets spectaculairs, maar toch was het de vondst van de dag, omdat we er niet veel van verwacht hadden.

De laatste voorlopige locatie van dag één was de Al Bidya-moskee in het emiraat Fujairah. Als oudste nog bestaande moskee in de Emiraten is het een belangrijke plek die behoorlijk wat toeristen en gelovigen ontvangt. De moskee ligt bovendien gunstig gelegen aan de hoofdweg. Het schattige adobe-ontwerp lijkt rechtstreeks uit New Mexico te komen.

Dag 2: de westkust
Rijdend vanuit Sharjah City noordwaarts via Ajman, komen we bij het volgende emiraat aan: Umm Al Quwain. Ed Dur is hier een interessante archeologische vindplaats (althans op papier). Het belangrijkste kenmerk van de prehistorische ruïnes is een tempel voor de zonnegod. De vindplaats ligt vlakbij de grote weg. Philipp had op de satellietfoto gezien dat er een hek omheen stond, en dat bleek ook zo te zijn. Het is eigenlijk een dubbel hek: een rond het hele gebied en een tweede rond de ruïnes. Er was ook camerabewaking, dus ik waagde me maar niet naar binnen.

Verder naar het noorden heeft het emiraat Ras al-Khaimah maar liefst vier plekken op de Voorlopige Lijst voor het Werelderfgoed. We begonnen met het oude parelstadje Jazirat Al-Hamra. Het heeft een ‘Heritage Village’, dus we hadden iets om ons op te richten. De route leidde tot inzicht in hoe dit deel van het land ook rijke buitenlanders probeert aan te trekken, zowel voor een strandvakantie als voor hun pensioen. We passeerden het Waldorf Astoria hotel, moesten een gated community betreden vanwege een wegafsluiting, en kwamen langs straatnamen zoals Vienna Street. Het erfgoeddorp Al Hamra is nu volledig open en we hebben er behoorlijk wat tijd doorgebracht.

Een oppervlakkig vergelijkbare plek ligt niet al te ver naar het noorden: de handelsstad Julfar. Hier vonden we de (gerestaureerde) hoofdmoskee en de overblijfselen van een stadswijk in slechte staat.

En we gingen verder, nog geen 20 minuten verderop vonden we Shimal, een archeologische vindplaats die bekend staat om zijn middeleeuwse “Paleis van de Koningin van Sheba”. Hier scheidden de berggeiten zich af van de laaglanders – een deel van de weg naar boven heeft een mooie trap, maar de laatste 100 meter of zo is een echte klim, die ik heb overgeslagen. Toch kon ik een paar foto’s maken van net onder de top.

We eindigden bij het fort en de oase van Dhayah. Het is een mooi fort, vooral van een afstand gezien. Er was zelfs een heuse entree, met een bewaker die onze gegevens in een groot boek schreef. Brede trappen leiden je naar de top, maar het fort is maar klein en de locatie miste ook wat achtergrondinformatie om het interessanter te maken.

Praktische info

Voorbereidingen

Geen!