Programma
Voorafgaand aan mijn reis naar Syrië spendeer ik twee nachten in Libanon, om nog het een en ander in misschien wel mijn meest favoriete land van het Midden-Oosten te zien.
Noord-Libanon
Ik heb het meeste van Libanon al gezien in 2014, maar ik weet toch nog drie interessante plekken samen te voegen tot een korte dagtour vanuit Beiroet. Ik doe dit samen met chauffeur/gids Joe.
Het is druk vandaag om Beiroet uit te komen. We gaan eerst naar Nahr el-Kalb, een plek die me altijd heeft gefascineerd. Het is een lastig te nemen passage in het Libanese kustgebergte waar door de eeuwen heen passanten boodschappen hebben achtergelaten.
De site ligt vlak bij de hoofdweg tussen Beiroet en Tripoli. De afslag staat aangegeven en de klif met de stèles en inscripties begint meteen daar: je moet dus voorzichtig zijn waar je parkeert en waar je loopt tijdens het fotograferen, want er komen veel auto’s met hoge snelheid om de hoek. Gelukkig had ik een eigen kaartje mee om te zien welke inscriptie waar staat, aangezien er weinig informatie ter plekke te vinden is.
We parkeren vlak voor de Napoleon III-stèle; deze is ook het makkelijkst te herkennen. Hij dateert van zijn interventie in Libanon in 1860-1861. Links ervan staan twee zeer oude neo-Assyrische stèles – het schrift is hier vervaagd, maar het kenmerkende reliëf met een afbeelding van een persoon is nog steeds te zien. Er is geen chronologische volgorde tussen de inscripties; men gebruikte gewoon een deel van de rots dat nog beschikbaar was. De nieuwere gaan over de Libanese onafhankelijkheid.
Mijn chauffeur en ik kunnen de oudste exemplaren, uit de Egyptische periode, niet vinden. Ze blijken echter wat hoger tegen de klif aan te liggen, in een omheind gebied waar we niet in kunnen omdat de poort op slot is.
Op de weg verder naar het noorden rijdt de chauffeur nog even van de snelweg af om me het Mseilha Fort te kunnen laten zien. Het dateert uit de 17de eeuw. Het ligt prachtig op een rotspunt.
Na zo’n anderhalf uur arriveren we in Tripoli. Ik bezocht deze tweede stad van Libanon al eerder in 2014, dus dit keer beperken we het bezoek tot het werelderfgoed Internationaal Beursterrein Rachid Karami, dat in het nieuwere deel van de stad ligt.
Als laatste stop heb ik de stad Batroun uitgekozen. Het is een populaire kustplaats, een beetje te vergelijken met Byblos. Een trekpleister is de Maronitische Sint-Stefanuskathedraal. Hij stamt uit 1910 en is gebouwd door een Italiaanse architect, wat je er wel aan af ziet. Ook van binnen is-ie mooi.
In de haven is nog volop bedrijvigheid. We ontmoeten daar ook de bekendste inwoner van Batroun: de pelikaan Bajou3a. Ze is hier ooit geland nadat ze gewond was geraakt en vindt het leventje hier bij de vissers wel prima zo. Ze is heel tam en heeft zelfs een eigen Instagram account. Ze klimt met ons op de wal rond de haven, vanwaar je nog een stukje van de oude Fenicische verdedigingswal kunt zien.
Ik lunch nog in Batroun (veel restaurants, duur) en dan rijden we terug. Op de terugweg vertelt de chauffeur me hoe hij de financiële crisis die Libanon de afgelopen jaren in zijn greep heeft gehouden net voor was: hij zegde zijn baan op, nam zijn pensioengeld mee, haalde het van de bank en zette het om in “spullen” zoals zijn luxe auto.
Bij het binnenrijden van Beiroet komen we langs de plek waar in 2020 een verdere ramp in Libanon’s geschiedenis plaats vond: een deel van de haven explodeerde toen een vrachtschip met ammoniumnitraat in brand vloog. Er waren 220 doden. Eén van de graansilo’s hebben ze ter nagedachtenis laten staan.
#985: Internationaal Beursterrein Rachid Karami
Wat is het?
Het Internationaal Beursterrein Rachid Karami omvat een verzameling modernistische bouwwerken in Tripoli, Libanon. Het werd ontworpen door de Braziliaanse starchitect Oscar Niemeyer in de jaren zeventig, maar nooit gebruikt.
Cijfer: 7 (Het beviel me beter dan verwacht. Het is niet in perfecte staat, maar je kunt nog steeds de creativiteit van Niemeyer erin zien.)
Toegang: De entree is gratis. Mijn gids had ons vantevoren per e-mail aangemeld, hoewel je je wellicht ook wel naar binnen kunt praten. Er is een beveiliger maar er liepen wel meer mensen rond.
Hoeveel tijd: Zo’n 3 kwartier. Het is een groot terrein maar je kunt nergens in.
Opvallend: De huidige bezoekersingang bevindt zich bij de hoofdingang van het beursterrein, zodat je het terrein kunt ontdekken zoals Niemeyer het heeft bedoelt. Je loopt een helling op en krijgt, vanonder een portiek, een weids uitzicht op het belangrijkste element, de Grand Cover of Grand Canopy, die de vorm heeft van een enorme boemerang. Je ziet ook al enkele tuinen en paviljoens. De tuinen zijn goed onderhouden, maar helaas is er geen water meer in de talrijke vijvers en kanalen op het terrein. Het was onderdeel van het ontwerp om het water de architectuur te weerspiegelen. Wat overblijft zijn uitgestrekte, lege betonnen ruimtes. Met water zou er een sterke gelijkenis zijn met dat andere meesterwerk van Niemeyer, Pampulha.
Het centrale gebied heeft de meest eigenzinnige kenmerken, waaronder de Gateway Arch (onderdeel van het podium van het openluchttheater), de Watertoren (bedoeld als restaurant), een piramide die een kinderpaviljoen zou worden en een helikopterplatform annex ruimtemuseum dat eruitziet als een gigantische paddenstoel. Hier bevindt zich ook het Libanese paviljoen, een van de meest afgebeelde gebouwen op deze locatie, met zijn boogontwerp.
Het complex heeft verschillende theaters. Een groot theater, vergelijkbaar met een oud amfitheater, bevindt zich onder een enorme betonnen koepel. Het is tegenwoordig te gevaarlijk om naar binnen te gaan, maar je kunt door het hek kijken en de formidabele echo die binnen te horen is, voelen. Kale ijzeren wapeningsstaven hangen aan het plafond.
Praktische info
Voorbereidingen
De belangrijkste voorbereiding is US dollars halen, omdat vrijwel alles in Libanon en Syrië cash betaald moet worden. Met de trein toog ik naar Amsterdam, waar ik bij Pott Change 150 EUR bespaarde op 2000 dollars ten opzichte van het GWK.
Ik boekte de dagtour in Libanon bij Discover Lebanon.
Vervoer
Ik vloog naar en van Beiroet met Turkish Airlines via Istanbul, telkens met een korte tussenstop. Ze doen deze vluchten met grote vliegtuigen voor de lange afstanden, dus de voorzieningen waren goed.
Op de terugreis had ik een vlucht om 3.55 in de nacht. Niet bepaald een ideale tijd, maar er vertrekken rond dat tijdstip meerdere vluchten. Vliegveld Beiroet accepteert nog steeds geen mobiele boardingpas, maar ik wist in mijn hotel een pdf te printen. Daarmee was ik (met alleen handbagage) in een minuut of 20 door alle formaliteiten heen.
Overnachtingen
Beiroet, Ramada Downtown: prima, vriendelijk hotel in het luxe deel van het centrum van de stad. 85-95 EUR inclusief ontbijt.
World Heritage Traveller 
Leave a comment