Schiphol
10 February 2024 – 12°
Ik ga al de middag van tevoren naar Schiphol, anders zou het een beetje hectisch worden om op een vroege zondagochtend vanuit Gouda op het vliegveld te geraken. Ik heb een nacht in het Ibis weten te boeken tegen een lage prijs omdat ik nogal wat punten van die keten bijeen had gespaard. Op het vliegveld eet ik Indisch bij Toko2Go en pak daarna de shuttlebus naar het hotel.
Naar Miami
11 February 2024 – 26°
Ik slaap goed in het hotelbed, maar als ik vroeg in de ochtend wakker word zie ik een mail dat mijn rechtstreekse KLM-vlucht naar Miami is geannuleerd. Ze hebben me al overgeboekt naar een vlucht via Madrid. Deze komt zo’n 5 uur later aan. Dat is balen – maar als het goed is levert het me wat extra zakgeld op omdat ik vanwege de duur van de vertraging een claim bij KLM kan neerleggen.
Ik pak maar gewoon de shuttlebus naar Schiphol om 8.05. Ik kon niet inchecken voor de nieuwe vluchten, dus dat doe ik bij een balie waar het verder rustig is. En ik neem een ontbijtje. De vlucht met AirEuropa gaat eerst 2 uur naar Madrid, dan heb je 2 uur overstaptijd en dan is het nog 9 uur en 40 minuten naar Miami.
Ik heb wel eens eerder met AirEuropa gevlogen – het is een Spaanse lowcostmaatschappij die samenwerkt met AirFrance/KLM. Het is een nieuw vliegtuig (een Dreamliner) en de stoelen zitten prettig. Er is alleen tegen betaling wat te eten en drinken te krijgen op de vlucht naar Madrid.
Op de vervolgvlucht is wel een maaltijd en 1 drankje inbegrepen. Ook dit vliegtuig zit goed vol. Ik dood de tijd door zo’n 10 afleveringen van de serie Abbott Elementary te kijken en wat podcasts te luisteren. Bij dat laatste val ik ook even in slaap.
Eenmaal aangekomen op het vliegveld van Miami gaat het redelijk vlot. Er staat weliswaar een lange rij voor de buitenlandse paspoorten, maar ze laten mensen er snel door. Ook ik hoef maar één vraag te beantwoorden (waar verblijf je vannacht). Met een shuttletreintje ga ik vervolgens naar het Car Rental Center, waar ik bij Alamo mijn gereserveerde auto voor het uitkiezen heb.
Dan is het nog zo’n 3 kwartier rijden over brede snelwegen (tolwegen, toll-by plate) naar Homestead. Hier overnacht ik in het Fairway Inn Florida City Homestead. Het is een groot motelcomplex. Om 10 uur lokale tijd (het is 6 uur vroeger dan in Nederland) rol ik mijn bed in.
Everglades
12 February 2024 – 28°
Vandaag de hele dag in Everglades Nationaal Park. Ik vertrek nog in het donker voor 7 uur naar de Homestead entrance, een half uurtje rijden van mijn hotel. Bij een benzinestation koop ik water en snacks, want onderweg in het park is er niet veel.
Bij de ingang hoef ik alleen mijn betalingsbewijs te laten zien. De entree kost 30 usd voor 7 dagen. Ik heb al online betaald.
Ik rijd dan de ‘attracties’ af van de Homestead-ingang naar Flamingo:
Anhinga-trail: geweldige start, met veel vogels en vreemd uitziende planten en bomen. Het is ook de enige plek waar je alligators op deze route kunt zien, omdat ze de voorkeur geven aan zoet water.
Gumbo Limbo-trail: veel muggen hier, maar de vochtige omgeving voorkomt schade aan de bomen door natuurbranden. Heeft natuurlijk Gumbo Limbo-bomen, maar je ziet ze ook op andere plekken.
De vreemde kale cipressen, zonder bladeren in deze tijd van het jaar.
Pa-hay-okee: mooiste uitzicht over de ‘zee van gras’.
Mahogany Hammock trail: het beste voorbeeld van een ‘hammock / hangmat’, een hoger gelegen gebied op droge grond, met een eigen ecosysteem. Dichte boomdekking, dus relatief schaduwrijk.
Paurotis Pond: kans om Roseate Spoonbills te spotten, maar ik heb er geen gezien.
West Lake: mangroven, met een mooie promenade naar het meer.
Eco Pond: een onverhard pad dat rond het meer loopt, het wordt hier heet.
Coastal Trail: pad langs de kustlijn van Florida Bay. Het eindigt aan de kust in Flamingo, een kleine jachthaven annex bezoekerscentrum.
Terwijl ik onderweg maar 2 of 3 auto’s tegenkom bij de haltes, staan er op de parkeerplaatsen hier minstens 100. Mensen ondernemen vanaf hier graag wateractiviteiten, zoals kajakken. Voor de lunch is er een goed gevulde winkel (zelfs met een magnetron om kant-en-klaarmaaltijden op te warmen) of het onlangs geopende restaurant Flamingo Lodge (waar ik ga eten).
De jachthaven is ook een verrassend goede plek voor wilde dieren, omdat deze zowel een zoute als een brakke kant heeft: zeekoeien steken hun hoofd boven het water om vlak bij de pieren te ademen, en aan de andere kant liggen krokodillen te zonnebaden. Ze hebben ook een visarendnest waar de vogels elk jaar naar terugkeren. Ik ben vooral blij om de zeekoeien te ontdekken, omdat het een zoogdiersoort is die mij wereldwijd altijd was ontgaan. Ze houden van het warme water en het zeegras van Florida Bay.
Om de dag af te sluiten, ga ik om 15.00 uur mee met de Backcountry Boat Tour. Het wordt gedaan met een vrij kleine boot (we waren met 33 gasten) en het gaat via de kunstmatige Wilderness Waterway en de Tarpon Creek naar de Coot Bay en terug in 1,5 uur. Dit is allemaal brak water en we hadden een goed zicht op krokodillen, meer zeekoeien en de inheemse driekleurige reiger. De vegetatie bestaat grotendeels uit verschillende soorten mangroven. Het is niet de meest spectaculaire boottocht ooit, maar de gids legt het dieren- en plantenleven goed uit. Als je uit een vlak land met waterrijke gebieden komt zoals Nederland, komt het landschap van de Everglades je oppervlakkig gezien heel bekend voor, inclusief de vele zilverreigers en reigers. Het deed mij vaak denken aan Nationaal Park De Biesbosch in Nederland.
Naar Jamaica
13 February 2024 – 31°
In de ochtend rijd ik terug naar het vliegveld van Miami. Er is veel langzaamrijdend verkeer zo aan het eind van de ochtendspits. En de security op Miami Airport is ook niet de snelste.
Maar ik ben toch nog ruim op tijd voor mijn vlucht met American Airlines naar Jamaica. Hij vertrekt om 12.10 en de vliegtijd is nog geen anderhalf uur. De bemanning moet snel werken om iedereen onderweg nog van een drankje en een zakje pretzels te voorzien.
— INTERMEZZO IN JAMAICA EN DE DOMINICAANSE REPUBLIEK —
Van Santo Domingo naar San Juan
18 February 2024 – 30°
Tegen 9 uur vlieg ik met JetBlue de 400km in 40 minuten naar San Juan, de hoofdstad van Puerto Rico. De grenscontrole gaat snel – bijna alle andere passagiers zijn Amerikaanse staatsburgers. De ambtenaar vindt het geloof ik wel vreemd dat ik zo kort blijf, maar hij stempelt me zonder bezwaar binnen.
Vanuit de taxirij pak ik een rit voor 25usd + fooi naar het historische centrum. Daar heb ik een overnachting gereserveerd bij Navona Studios. De kamersleutels zouden in een kluisje moeten liggen waarvan ik de code heb gekregen, maar zoals vooraf al gevreesd blijkt het kastje leeg. De eigenaren reageren ook niet op mijn telefoontjes en mail, totdat andere gasten (die me hebben binnengelaten) een noodnummer op de binnenmuur ontdekken. De eigenaar daarvan reageert na enig aandringen wel via whatsapp – ik krijg een code voor een ander kluisje en daarin zit inderdaad een zakje met mijn naam erop. Het is al na elf uur als ik mijn bed induik.
San Juan
19 February 2024 – 29°
Er zit geen ontbijt bij het overnachtingsadres, dus ik start mijn dag maar bij Starbucks met koffie en een broodje ei/bacon. De straten van San Juan zien er keurig onderhouden uit, met de gebouwen fris in de kleurige verf.
Het werelderfgoed in San Juan bestaat uit een aantal vestingswerken, die allemaal te voet zijn te bezoeken. Het is al wel heet en het is ook bergop. Het is vandaag een Puertoricaanse feestdag en de omgeving van het paleis Fortaleza is afgezet (de gouverneur van Puerto Rico woont er). Ik loop dus maar meteen door naar het fort El Morro, dat op de punt van het schiereiland ligt.
Ondanks dat ik behoorlijk vroeg ben (9.15), zijn er al veel andere bezoekers. Het fort wordt beheerd door de Amerikaanse National Park Service. De entree van 10 usd is ook geldig voor het andere fort in de stad. Het fort is vooral heel groot en de Spanjaarden konden de vijand van alle kanten zien aankomen – niet altijd met succes overigens, de Engelsen en Nederlanders wisten hen te verslaan wat noopte tot nog zwaardere vestingen. Blikvanger is nu ook de vuurtoren, het huidige exemplaar stamt uit het begin van de 20ste eeuw.
Om het fort heen kun je een wandeling langs de oude stadsmuren doen, die ook onder de Fortaleza en de oude stadspoort doorgaat. Op de rotsen aan het water liggen grote leguanen te zonnen.
Aan de andere kant van het centrum ligt het San Cristobal fort. Dit beschermde in de 17de en 18de eeuw de landtoegang tot de oude stad. Het is kleiner en minder interessant dan El Morro.
Ik lunch bij de Burger King en neem dan een Uber naar het vliegveld- ongeveer de helft van de prijs van een reguliere taxi. Het vliegveld van Puerto Rico is groot en druk, er zijn vluchten naar de hele VS en buurlanden. Aan het eind van de middag vlieg ik met Avianca naar Bogota (2u20), waar ik overstap op de nachtvlucht naar Montevideo.
World Heritage Traveller 
Leave a comment