VS citytrips 2023

Naar Chicago

Voor de vlucht naar Chicago heb ik gekozen voor AerLingus – een goedkope optie (460 EUR retour). Je maakt dan een overstap in Dublin, waar je ook al door de Amerikaanse grensformaliteiten gaat. De US Pre Clearance gaat inderdaad als een zonnetje- geen rijen, 2 korte vragen en dan weer door.

En als je dan in Chicago aankomt, doe je dat bij één van de binnenlandse terminals en kun je zo naar buiten lopen. Omdat het al donker is en de metrolijn die ik zo moeten nemen onderbroken is voor wegwerkzaamheden, neem ik een taxi naar het hotel. De rit duurt 45 minuten door deze uitgestrekte stad.Show less

Chicago

Samen met Frederic en Jason begin ik op deze dag 1 van de werelderfgoed-meetup met een wandeling om 8 uur door de wijk Oak Park. Deze mooie woonwijk herbergt talloze gebouwen van Frank Lloyd Wright, waaronder zijn huis en studio. Elke tuin had minstens één eekhoorn, en veel van de historische gebouwen vertoonden Halloween-versieringen.

Onze eerste rondleiding van de dag is bij Union Temple. Dit is altijd een actieve kerk geweest, maar het is verre van een traditioneel kerkgebouw. Wright ‘won’ deze opdracht omdat hij in de buurt woonde en een goede bekende was bij de opdrachtgevers. Het dateert uit 1905, dus relatief vroeg in zijn carrière, en bestaat uit twee symmetrische kubussen van gewapend beton. De ene wordt gebruikt voor gemeenschapsgemeenten, de andere voor religieuze diensten.

De gids van de Frank Lloyd Wright Trust wijst ons op de kenmerken, zoals de standaard Wright-kleurstelling (een ‘rustig’ bruin, groen, goud), de Japanse invloeden en het gebruik van hout. De kerk’kubus’ heeft een zeer intieme uitstraling door de vierkante indeling en zitopstelling. Geluid van buitenaf werd ook slim geblokkeerd.

Vervolgens gaan we met de bovengrondse metro verder naar het centrum van Chicago, bekend als The Loop. Hier wacht ons nog een rondleiding: bij The Rookery. Dit kantoorgebouw uit 1888 verbindt Frank Lloyd Wright mooi met de vroege Chicago Skyscrapers. Het was Wright die het gebouw zo’n dertig jaar na de conceptie moderniseerde. Het is niet moeilijk om de vroege wolkenkrabbers in het stadsbeeld van Chicago te vinden, omdat ze meestal iets lager zijn dan de huidige hoogbouw, vaak bordeauxrood van kleur zijn en meer versieringen hebben. De architecten gebruikten veel trucs om het vertrouwen van de mensen te winnen in de tijd dat deze wolkenkrabbers niet op hen zouden vallen.

We bezochten een tiental van deze gebouwen, bewonderden de gevels maar probeerden ook zo vaak mogelijk naar binnen te gaan. Er zijn bijvoorbeeld een aantal interessante interieurs in het Marquette Building, Y en het Palmer House.

Chicago

Via een korte overstap neem ik dit keer de Green line naar Garfield station, in het zuidoosten van Chicago. Hier heb ik met Jason afgesproken om samen naar onze volgende rondleiding te lopen. De trein rijdt door een variatie aan wijken, leuk om te zien. De meeste zijn er goed leefbaar uit, maar het wordt wel steeds minder naarmate we dichter bij het eindpunt komen.

De wandeling naar het Robie House is weer een prettige. Hij gaat voor een groot deel over de campus van de Universiteit van Chicago. Dit is een statig terrein, daterend van eind 19de eeuw en gebouwd alsof het Oxford of Cambridge is.

Bij het Robie House ontmoeten we Frederic en sluiten we aan bij de tour van 11 uur. De universiteit bestond al toen Wright het huis bouwde, maar Robie House werd niet zo omringd door diens gebouwen zoals nu het geval is. Robie House lijkt een meer populaire plek om te bezoeken dan Unity Temple – onze tour heeft 12 deelnemers en andere tours vinden er vlak voor en na plaats. Er is ook een uitgebreide museumwinkel.

Robie House wordt beschouwd als het hoogtepunt van Wright’s Prairie Style-huizen, maar op de een of andere manier kon het mij niet op dezelfde manier boeien als zijn andere gebouwen. Fallingwater, dat ik jaren geleden bezocht, blijft mijn favoriet.

Na de tour neem ik – om wat tijd te winnen op deze volle dag – een Uber naar het vliegveld, meer precies het autoverhuurterrein. Bij Dollar pik ik mijn oerlelijke Kia op.

Ik rijd in een kleine 5 uur naar de omgeving van St. Louis (maar blijf in de staat Illinois). Dit is deels een tolweg, waar je gewoon op snelheid door mag rijden maar je online achteraf moet betalen. Ik overnacht in de Country Inn & Suites by Radisson in Fairview Heights.

Cahokia

Deze ochtend rijd ik eerst een stukje naar het westen, met als doel een goede foto te maken van de iconische Gateway Arch in St. Louis. Hiervoor had ik de Mississippi River Overlook in het Malcolm W. Martin Memorial Park in gedachten. Dit ligt in een desolate buurt aan de overkant van de rivier – ik zie zelfs een vos oversteken tussen de industriële rotzooi door. Helaas is de uitkijktoren helemaal afgesperd. Ik moet het dus met wat foto’s vanaf de grond doen.

De hoofdbestemming vandag is het werelderfgoed Cahokia Mounds – de eerste van de drie ‘aarden heuvels’ werelderfgoederen die ik van plan ben te bezoeken tijdens deze Amerikaanse reis. Dit ligt pal langs de weg en de drie componenten hebben elk een eigen parkeerplaats.

Ik kijk eerst even bij Woodhenge, een reconstructie van een cirkel met houten palen. Het bezoekerscentrum is momenteel gesloten voor restauratie, maar toch is het al een drukke bedoening op mijn aankomstuur van 8.30: ze houden een Kinderdag met allerlei activiteiten en de souvenirshop is ook open. Ik pak een wandelroute mee en ga het terrein op, de gele route volgend. De verschillende elementen in het gras (meest heuvels) zijn voorzien van informatieborden.

Dé trekpleister ligt echter aan de overkant van de weg (die je met gevaar voor lijf en leden als voetganger moet oversteken) – een gigantische heuvel (Monks Mound) die waarschijnlijk het ceremoniële centrum en de residentie van de leider was. Het doet een beetje denken aan de Tempel van de Zon in Teotihuacan. Er wordt aangenomen dat er rond het jaar 1100 in de hoogtijdagen van de stad ruim 10.000 mensen woonden.

Na dit aangename bezoek is het tijd voor weer een lange verplaatsing oostwaarts (5 uur). Ik overnacht in de Best Western Mason Inn.

Hopewell

Vandaag rijd ik van Cincinnati naar Columbus, beiden in Ohio, met onderweg een aantal locaties van het Hopewell werelderfgoed.

Om de nieuw verworven werelderfgoedstatus te vieren organiseert Fort Ancient speciale activiteiten tijdens het weekend van 7 en 8 oktober. Ik sluit aan bij hun gratis rondleiding, wat een diepgaande introductie op het onderwerp oplevert. De rondleiding wordt gegeven door de Site Manager en hij vertelt 75 minuten lang over de complexe geschiedenis van deze specifieke site.

Fort Ancient kent meerdere historische lagen, waarvan de laag ‘Hopewell’ er slechts één is. De zichtbare overblijfselen zijn grotendeels origineel maar het is moeilijk of zelfs onmogelijk om een idee te krijgen van hoe de plek er ongeveer 2000 jaar geleden uitzag en werd gebruikt. Zo is het nu volledig bedekt met bos, terwijl er bij de ontwikkeling van het ‘fort’ geen vegetatie was behalve gras.

Veel mythen over wie het heeft gebouwd en waarom zijn in de loop der jaren onjuist gebleken. De huidige opvatting is, in lijn met de andere Hopewell-locaties, dat het een ceremonieel centrum was waar mensen zo nu en dan samenkwamen (maar het bleef onbewoond). Je moet veel lopen hier en het is moeilijk om hier zelfstandig iets interessants te zien; zelfs de gids stopt maar drie keer om op een specifiek kenmerk te wijzen.

Vervolgens rijd ik door naar het oosten voor vier andere locaties van dit werelderfgoed. Ze zijn allemaal gratis te bezoeken:

Seip Earthworks: een simpele maar overzichtelijke locatie langs de doorgaande weg, met grondwerken van een vierkant, een kleine cirkel, een grote cirkel en een grote heuvel.

Mound City Group: dit is een grote groep tumuli binnen een aarden wal. Dit is ook een goede site voor foto’s, maar het heeft alleen maar tumuli (inclusief een elliptische). Vrijwel alle heuvels die je in de omgeving van Hopewell ziet, waren begraafplaatsen.

Great Circle: deze in Newark heeft de meest stedelijke omgeving en wordt tegenwoordig gebruikt als stadspark waar honden en kinderen rondrennen. De ommuurde cirkel is inderdaad enorm, maar verder niet zo interessant. Er is vrijwel geen interpretatie ter plekke (het kleine bezoekerscentrum was op zondag gesloten).

Octagon Earthworks: deze liggen ongeveer 2 km van de Great Circle in een mooiere buitenwijk van Newark. De toegang is beperkt vanwege het actieve gebruik van het terrein als golfbaan. Net buiten de aarden muren staat een kleine houten uitkijktoren die je kunt beklimmen om een overzicht te krijgen.

Ik overnacht in de Best Western Suites Columbus, Ohio.

Naar Dallas

Vandaag weer een reisdag. Eerst rijd ik in zo’n 5,5 uur terug naar Chicago. Omdat er weer een tijsdsverschil is (-1 uur) ben ik ruim op tijd op het vliegveld.

Om 17.45 vlieg ik met American Airlines naar Dallas. Op de vlucht van 2,5 uur krijgen we zelfs nog wat te drinken en een mini-snack.

De autoverhuur op Dallas-Fort Worth Airport ligt op een separate locatie, waar je met een shuttlebusje heen moet. Bij Alamo hebben ze geen ‘compacte auto’s’ meer voorradig, dus ik krijg een mooie SUV mee. Daarmee rijd ik in een minuut of 20 naar mijn hotel voor de komende 2 nachten: Candlewood Suites DFW Airport North – Irving

Poverty Point

Ik vertrek al om 5.30 vanaf mijn hotel in Dallas om de lange rit naar het werelderfgoed Poverty Point mogelijk te maken. Het is 5 uur rijden – enkele reis, en ik ga in de middag ook weer terug. Gelukkig is het een gemakkelijke rechte weg die ik op de cruise control kan doen.

Poverty Point ligt diep in Louisiana, net buiten de schattige plaatsjes Delhi en Epps waar iedereen in een prefab huis lijkt te wonen en zijn of haar eigen haar eigen kerk heeft.

Poverty Point is het oudste van de aarden monumenten. Het werd gemaakt door prehistorische jager-verzamelaars die (althans per seizoen) op de wallen leefden. Ze lieten veel artefacten achter: in het bezoekerscentrum staan vitrines vol met zeer scherp ogende speerpunten, gegraveerde voorwerpen, beeldjes die mogelijk vruchtbaarheidssymbolen waren en versierde voorwerpen van klei. Sommige zijn zogenaamde ‘Poverty Point Objects’ – stenen die werden verwarmd om bij het koken te gebruiken.

De entree tot de site is 4USD. Je kunt ervoor kiezen om het buitengedeelte met de auto of te voet te bezoeken; voor elk krijg je een boekje met uitleg over de bewegwijzering. Ik kies voor de 4 km lange wandeling. Voordat je bij het bezoekerscentrum aankomt, zie je aan beide kanten van de weg wat op landbouwgrond lijkt: dit zijn de belangrijkste grondwerken! Het kostte me een wandeling door het gras op het eerste deel van het pad om te begrijpen dat waar ik op liep eigenlijk ‘het’ was. Dit is het gebied waar de concentrische, C-vormige aarden wallen zijn gemaakt. Door het gras differentieel te maaien, vallen ze meer op en zijn ze zichtbaar als je goed kijkt. Witte markeringen geven aan waar sporen van houten paalcirkels zijn gevonden.

Aan de andere kant van de weg van het bezoekerscentrum vind je de belangrijkste terpen. Dit waren geen grafheuvels en het gebruik ervan is onbekend. Een promenade leidt je naar de top van Mound A, met verre uitzichten op een ander grondwerk, Lower Jackson Mound. Vervolgens gaat het pad verder door een bos. De prehistorische mensen vonden hier bessen, er was water uit een rivier en de natuur gebruikt het nog steeds, dus het zou goed zijn geweest voor de jacht. Het heeft ook inheemse papajaplanten die eetbare vruchten dragen, die tegenwoordig in luxe gerechten worden gebruikt.

Over het geheel genomen was het een aangename wandeling en ik denk dat het terreinbeheer van Poverty Point het meeste heeft gehaald uit de interpretatie van deze raadselachtige plek met zijn kolossale grondwerken.

Ik neem een late lunch bij een Applebees in Monroe, en rijd dan in één ruk terug naar het vliegveld van Dallas waar ik om 18.30 aankom. Ik lever mijn auto weer in en bel het shuttlebusje om me terug naar het hotel te brengen.

San Antonio

De ochtendvlucht van Dallas naar San Antonio met American Airlines kost maar een uurtje.

Vanaf het vliegveld neem ik de bus naar het centrum van de stad. Ik stap uit zo’n 20 minuten lopen naar het hotel. Zo krijg ik meteen wat mee van de binnenstad van San Antonio. Het gehalte zwervers/vage figuren lijkt hier wat hoger dan in de rest van de steden die ik deze reis aan doe. Toch is ook deze stad prima te doen met het openbaar vervoer en te voet.

Ik maak meteen een fotostop bij de Alamo, de eerste component van het San Antonio Missies-werelderfgoed. Het is er erg druk omdat het ook (of beter gezegd: vooral) een belangrijke plek is in de Texaanse geschiedenis. Ik overnacht in de Hampton Inn San Antonio Downtown daar in de buurt.

In de namiddag ga ik nog een keer naar de Alamo, en ga ook naar binnen bij de kerk. Je moet hiervoor een gratis kaartje hebben met een vaste entreetijd (die kocht ik online maar hebben ze ook ter plekke). Er is maar weinig origineel aan het interieur van de kerk, de resten van de muurschilderingen zijn zo vaag dat je wel een heel goede fantasie moet hebben om er iets in te zien.

Op de rest van het terrein vallen vooral de jonge militairen in uniform op die met hun ouders en anderen een familiedagje aan het doen zijn.

Tegen de avond loop ik ook nog een rondje over San Antonio’s fameuze River Walk, maar het is mij te kitsch en te toeristisch.

San Antonio

De volgende ochtend vertrek ik om kwart over 8 uit het hotel. Ik pik een huurfiets op van BCycle, waarvoor ik vooraf de app had gedownload. Met deze elektrisch ondersteunde fiets wil ik een paar andere missieposten in de buurt van San Antonia gaan verkennen.

Je fietst op een rivierpad langs de San Antonio-rivier. Het eerste gedeelte is wat verwarrend en ik moet regelmatig op de navigatieapp op mijn telefoon kijken. Eenmaal buiten de stad wordt het beter. De route is erg populair bij lokale joggers, wandelaars en fietsers dus je bent er nooit alleen.

De missies gaan open om 9 uur, dus ik laat de eerste in de serie aan me voorbij gaan om niet te vroeg te zijn. Ik stap af bij de Missie San José. Dit is een imposant ommuurd complex, met op het binnenterrein een kerkje met een rijk versierde facade. Opvallend ook zijn de vele kamers rond het middenterrein: hier zochten de Indianen bescherming van de Spaanse missiebroeders tegen aanvallen van rivaliserende groepen. Helemaal aan de andere kant, buiten de poort, is er een bezoekerscentrum waar nog een tentoonstelling is over de missies. Een paar bussen met oudere dagjesmensen heeft zich daar inmiddels ook al gemeld.

Ik fiets dan weer terug naar de Missie Concepcion. Er zijn nog twee andere missies verderop, maar die zijn minder interessant en kosten waarschijnlijk ook meer tijd om heen te fietsen dan ik heb. De Missie Concepcion heeft geen ommuring en is één gebouwencomplex van kerk en bijgebouwen. Het kost me nogal wat moeite hier weer weg te komen: met de app lukt het me niet om één van de fietsen te ontsluiten. Uiteindelijk moet ik zelfs via sms de klantenservice van BCycle inschakelen. Gelukkig lossen ze het op.

Lunchen doe ik in het centrum van San Antonio bij de McDonalds. Daarna neem ik bus 7 terug naar vliegveld.

Om 15.09 vlieg ik met United Airlines naar Newark. Aankomst is om 20 uur (het is een uur later in New York). We zijn er zelfs al een uur eerder (na een dramatisch harde landing), maar moeten dan wachten tot we naar de gate kunnen worden gesleept zodat die tijd bijna geheel weer wordt ingelopen.

Voor het vervoer naar mijn hotel in Manhatten New York heb ik een reservering bij de Newark Airport Shuttle. Het idee is dat je dan een taxi/busje deelt, maar er blijkt niemand om te delen. Je moet je via een telefoonknop melden bij de dispatch, en ze regelden een prive-taxi voor mij. Die bracht me in een half uur naar het hotel. Om 21.15 kwam ik aan bij The Flat NYC, mijn verblijfplaats voor de komende vier nachten.

New York

Na een snel ontbijtje bij Starbucks pak ik de metro in de richting van Battery Park. Op mijn eerste ochtend in de stad neem ik de eerste veerboot van de dag naar het Vrijheidsbeeld. Met een starttijd van 9.00 uur op je ticket mag je om 8.15 uur in de wachtrij en om 8.30 uur in de security tent.

Ik weet een plekje op het bovendek te bemachtigen. Vanaf hier krijg je de beste kansen om het standbeeld op de foto te zetten vlak voordat de veerboot aanmeert op het eiland (er wordt een kleine lus omheen gemaakt). Hoewel de boot erg vol is, verspreidt iedereen zich snel over het eiland. Ik ga rechtstreeks naar de separate ingang tot de sokkel en kan in alle rust in mijn eentje de trap beklimmen. Bovenin krijg je een glimp van de stalen structuur van het Beeld. De beste foto’s maak je vanaf de buitenkant.

Weer beneden vind ik het werelderfgoedplakkaat op de muur op de begane grond van de sokkel, naast de ingang van het museum. Het eiland heeft twee soortgelijke tentoonstellingen over zijn geschiedenis. Dat hier in de sokkel vind ik het best – het toont oude foto’s en krantenartikelen over hoe het standbeeld tot stand kwam, hoe het in Parijs werd gemaakt en hoe het in New York in elkaar werd gezet. De trekpleister van het aparte tentoonstellingsgebouw elders op het eiland is de originele fakkel, die in 1984 wegens beschadiging van het beeld werd verwijderd.

De veerboot gaat vervolgens naar Ellis Island. Dit blijkt teleurstellend. Je kunt niet vrij rondlopen op het eiland, vrijwel alleen het National Museum of Immigration is toegankelijk. Dit heeft de indrukwekkende Grote Zaal waar immigranten moesten wachten tot ze het land binnen mochten, maar de tentoonstelling deed mij niet echt iets (misschien omdat mijn voorouders de oceaan niet overstaken). Ook het ‘museum’ bestaat grotendeels uit borden met informatie, er zijn zeer weinig originele tentoonstellingen.

Ik neem aan het eind van de ochtend de veerboot weer terug naar Battery Park en ga dan zelf aan de wandel. De Brooklyn Bridge is een gemakkelijke aanvulling op de eilandencruise, omdat de toegang ook in het centrum van Manhattan ligt. Ik loop eerst over de East River Esplanade, waar het uitzicht op de brug steeds beter wordt.

Vervolgens maak ik een omweg landinwaarts om bij de oprit te komen waar voetgangers toegang hebben tot de brug zelf. De loopbrug wordt overspoeld met toeristen en souvenirverkopers – ik loop ongeveer halverwege waar je het bouwwerk met zijn kabels het beste kunt zien.

New York Dag 2

Het is een beetje regenachtig vandaag dus ik doe maar een korte wandeling door het Central Park. Ik loop door het zuidelijke deel en zie het groen en de omringende wolkenkrabbers.

Vervolgens ga ik naar het Museum of Modern Art (MoMA), waar ik een kaartje voor gereserveerd heb voor het openingsuur van 10.30. Er staat al een lange rij, twee keer de hoek om. Maar als we eenmaal naar binnen mogen gaat het vrij snel en ook binnen vind ik het niet te druk. Het een volkomen simpel en functioneel gebouw met een geweldige vaste collectie.

Op de bovenste verdieping is een tijdelijke tentoonstelling te zien van het werk van Ed Ruscha, een Amerikaanse pop art-kunstenaar.

Lunchen doe ik in de Grand Central Terminal (het station) met zijn prachtige hal, maar ook met een goede food court in de kelder. Een prima lunchplekje voor een regenachtige dag.

New York Dag 3

Ik begin de ochtend net als gisteren: met een wandeling door Central Park. Dit keer is het droog en loop ik verder door naar het Noorden. Ik heb een kaartje met een wandelroute gedownload, maar het blijft lastig hier op het ‘rechte pad’ te blijven.

Tegen 11 uur ben ik in de buurt van het Guggenheim museum. Ik wilde er eigenlijk niet naar binnen gaan (ze zijn net tentoonstellingen aan het wisselen dus het is maar beperkt open), maar er staat geen rij dus ik neem toch maar een kijkje. De vaste collectie hier is niet zo geweldig, en ook de tijdelijke tentoonstelling van Avantgarde kunst uit Zuid-Korea doet me niet zoveel. De beroemde spiraalvormige ‘trap’ was afgesloten, dus ook de looproutes zijn wat onhandig. Van buiten is het wel een mooi gebouw, zeker omdat het relatief laag is en veel rondingen heeft wat contrasteert met de omringende hoge, smalle wolkenkrabbers.

Vervolgens ga ik nog wat oude wolkenkrabbers kijken: het American Radiator Building, Chrysler Building (waar de lobby is gesloten), de New York Public Library. Het Flatiron Building in de buurt van mijn hotel vind ik het meest indrukwekkend, ondanks dat zijn ‘hoek’ op dit moment in de stijgers staat.

Na een snelle lunch bij McDonalds neem ik dan nog een keer de metro, dit keer ver naar het zuiden. Ik wil bij de REI outdoor winkel kijken of ze een mooie wintertrui hebben. Het blijkt er erg duur en er zit niets bij wat echt mooi is, ook al heb ik twee truien gepast. ‘s Avonds eet ik ‘om de hoek’ lekker Indiaas.

Terugreis via JFK

De laatste ochtend blijf ik tot tegen 11 uur op mijn kamer. Dan vertrek ik naar JFK Airport – eerst een heel stuk met metrolijn A en dan een paar haltes met de Airtrain. Sinds kort kan dit hele stuk (ca. 1,5 uur) gedaan worden door in te checken met je creditcard.

Ik moet in Terminal 7 zijn, vanwaar alle kleine maatschappijen vertrekken. Er is niet veel te eten, ik rijd ook nog even naar de grotere Terminal 4 maar ook daar is buiten de security toegang om niet veel bijzonders. Ik ga dus maar vast door de controles, eet een broodje en scoor nog een goedkope, warme sweater.

De terugvlucht is maar kort: 5,5 uur naar Dublin. We krijgen wat te eten, ik kijk een halve film, slaap 2 uurtjes en dan zijn we er al. Op het vliegveld van Dublin is het dan nog even overstappen en opnieuw een bustransfer naar een andere terminal. Ruim op tijd komen we aan in Amsterdam.

World Heritage Traveller