Route Réunion
Vooraf aan mijn reis naar Madagaskar spendeer ik drie nachten in het Franse overzeese departement Réunion, dat vlakbij ligt.
| Datum | Programma | Verblijf |
| 1 juni | Vlucht met Air France via Parijs naar Réunion. | Vliegtuig |
| 2 juni | Aankomst 10 uur. Rondje rond het eiland met de bus, stop in La Plaine des Palmistes voor bezoekerscentrum nationaal park en uitkijkpunten. | St. Denis |
| 3 juni | Dagwandeling met gids door de Cirque de Mafate, onderdeel van de Pitons van Réunion (WE1). | St. Denis |
| 4 juni | Dag in de hoofdstad St. Denis. | St. Denis |
#843: Pitons van Réunion
Wat is het?
De Pitons, keteldallen en wallen van het eiland Réunion omvatten een ruw en dramatisch landschap in de Indische Oceaan, met twee vulkanische massieven en steile, geërodeerde hellingen. De bossen herbergen veel endemische planten- en vogelsoorten. Het nationaal park beslaat 42% van het eiland, dat ongeveer even groot is als Zeeland.
Cijfer: 7,5 (Het binnenste van het park geeft zijn geheimen pas na veel inspanningen prijs. Maar dat is ook wel weer de charme. De inheemse flora en het landschap met z’n steile pieken zijn hier de hoogtepunten.)
Toegang: De entree tot het nationaal park is gratis. Ik betaalde 60 EUR voor de wandeling met gids, plus 22 EUR voor het 4×4 transport in het park.
Hoeveel tijd: Minstens een volle dag.
Opvallend: Na mijn aankomst op het vliegveld van Réunion om 10 uur in de ochtend met de nachtvlucht uit Parijs, stapte ik meteen in de bus om een rondje over het eiland te maken. Vanaf het kustplaatsje St. Benoit rijdt bus S2 ongeveer eens per twee uur diagonaal over het eiland, waarbij je ook het nationaal park en dus het werelderfgoed doorkruist.
Ik maakte een stop in het plaatsje La Plaine des Palmistes. Hier ligt ‘La Maison du Parc’, het bezoekerscentrum van het nationaal park. Ik stapte wat te vroeg uit waardoor ik nog twee kilometer moest lopen, niet erg om wat van de omgeving te zien. Maar de meeste vulkaantoppen waren in de wolken verscholen en het begon zelfs te regenen. Het bezoekerscentrum stelde niet veel voor, maar ze hebben wel een overzichtelijke maquette die de grenzen van het park binnen het eiland aangeeft. Ook ligt hier, net voor de voordeur, de werelderfgoedgedenkplaat.
De volgende dag maakte ik me op voor een serieuze kennismaking met het park: een wandeling door de Cirque de Mafate. Deze ‘Cirque’ (een keteldal) meet 14×9 km en is gevormd als een enorm natuurlijk amfitheater, omgeven door steile wallen: het resultaat van een ingestorte vulkaan. Vanwege de ontoegankelijkheid was het in de 18de en 19de eeuw een natuurlijke schuilplaats voor weggelopen slaven uit Madagaskar. Tegenwoordig wonen er nog zo’n 700 mensen, hoewel er nog steeds geen weg is en de boodschappen per helikopter moeten worden afgeleverd.
Ik had me ingeschreven voor een begeleide dagwandeling door Mafate, georganiseerd door BMR, de berggidsenassociate van Reunion. Verzamelpunt was de 4×4 parkeerplaats aan de Rivière des Galets in La Possession in het noorden van het eiland. Dit bleek een populair startpunt te zijn en de lokale bevolking runt vanaf hier een bloeiend 4×4-bedrijf. De parkeerplaats is de laatste plek die je zelf kunt bereiken (ik kwam er met de bus van St. Denis naar Sacré Coeur + 20 minuten lopen). De wandeling werd begeleid door een vrouwelijke gids, geboren in Frankrijk maar met een moeder uit Réunion en al 6 jaar op het eiland wonend.
Samen met haar en twee medewandelaars stapte ik in één van de 4wd trucks die ons in een half uur naar het startpunt van de route bracht. Ze rijden over een ruig onverhard pad, waarbij verschillende keren een rivier moet worden doorstoken. Daar en ook later tijdens de wandeling kwamen we veel trailrunners tegen, een populair tijdverdrijf hier met als hoogtepunt de jaarlijkse Diagonale des Fous een tocht van 162 kilometer die de ruige ruggengraat van Réunion volledig oversteekt.
‘Mijn’ wandeling stond ingeschaald als van gemiddelde zwaarte. Maar wandelen in Mafate bleek al snel extra inspannend vanwege het geaccidenteerde terrein. Het gebruik van wandelstokken is echt een must, gelukkig had ik van tevoren een paar kunnen regelen via de gids. Aan het begin van de wandeling moet je vier keer een rivier doorsteken. Er liggen stenen in het water waar je op kunt stappen, maar telkens net met één of twee echt lastige stappen. Ik faalde al bij de eerste, en waadde vervolgens maar gewoon direct door de rivier. Het water kwam tot mijn knieën, maar de stroming was niet te sterk. Bij elke familie/groep die ik een oversteek zag maken, had er telkens wel eentje moeite om droog aan de overkant te geraken.
We wandelden, net als de meeste andere wandelaars, richting een populair uitkijkpunt genaamd Cayenne. Het eerste gedeelte is vrij vlak en gaat door het bos. Het klimmen gaat meestal via stenen trappen, wat genoeg zegt over de steilheid van het gebied. Er zijn drie loopbruggen aangelegd om gevaarlijkere ravijnen over te steken.
Onze gids had het niet zo met ons groepje van drie getroffen: een Bulgaarse man die geen Frans sprak, een Franse vrouw die het goed deed totdat ze zich licht in het hoofd begon te voelen en moest gaan liggen, waardoor we uiteindelijk de wandeling 30 minuten voor de top moest afbreken, en ikzelf – een langzame klimmer, ook slecht in dalen en onderweg ook nog eens tijd nemend om foto’s van vogels te maken. Uiteindelijk waren we van kwart voor 10 tot 3 uur onderweg.
Eerlijk gezegd was ik net zo blij geweest als ze me ergens halverwege hadden achtergelaten, dan had ik meer tijd gehad om het landschap in me op te nemen en betere foto’s te maken van de planten en dieren. De meest opvallende waarnemingen in de laatste categorie waren die van twee tenreks, een zoogdiersoort die vanuit Madagaskar naar hier is verspreid en een beetje lijkt op een mix van een egel en een rat.
Saint-Denis
Saint-Denis is de hoofdstad van het departement Réunion. Ik verbleef er drie nachten tijdens mijn bezoek aan dit zo Franse eiland in de Indische Oceaan. Op zondag rijden er geen bussen op het eiland, dus die dag gebruikte ik voor het verkennen van de stad zelf. Er wonen zo’n 150.000 mensen.
Aan de waterkant staat een standbeeld van de bekendste op Réunion geboren inwoner: Roland Garros. Tegenwoordig vooral bekend van het jaarlijkse tennistoernooi in Parijs, maar in zijn tijd was hij een vliegtuigpionier die in de Eerste Wereldoorlog als gevechtspiloot actief was. Het vliegveld van Réunion is ook naar hem vernoemd.
In deze buurt, de Barachois, ligt ook de 18de eeuwse residentie van de prefect van Réunion. Het is het oudst bewaard gebleven publieke gebouw van de stad. Verder staan er nog wat kanonnen te roesten.
Landinwaarts doorkruist een lange straat, beginnend als de Avenue de la Victoire en in zijn verlengde de Rue de Paris, het centrum. Deze voert langs alle ‘belangrijke’ gebouwen van de stad. Hier zitten tegenwoordig de notarissen en privébankiers in de monumentale panden. Op een zondag is hier weinig te beleven.
Aan het eind van deze lange weg kom je bij een braaf Frans parkje. Daar zit ook het Natuurhistorisch Museum. De entree blijkt vandaag gratis te zijn. Op de begane grond hebben ze een niet zo interessant overzicht over alle werelddelen, maar op de eerste verdieping bevindt zich de regionale collectie. Hier stelen vooral de unieke dieren uit Madagaskar de show. Ik spot er ook een opgezette versie van een tenrek, een soort die ik de dag ervoor levend tijdens de wandeling tegenkwam. Deze beestjes komen oorspronkelijk uit Madagaskar maar zijn ook in Réunion geïntroduceerd.
Als je het een beetje rustig aan doet, kun je je ongeveer twee uur in de binnenstad van Saint-Denis vermaken. Maar er is weinig memorabels aan.
World Heritage Traveller 
Leave a comment