1. #620: Plitvice
2. #636: Venetiaanse vestingwerken

#620: Plitvice

Wat is het?
Het Nationaal Park Plitvicemeren is een landschap van watervallen, grotten en meren, gecreëerd door kalksteenafzetting door het stromende water van de Koranarivier. Er zijn 90 watervallen en 16 meren, waarvan de kleuren continu veranderen door de aanwezigheid van de hoeveelheid mineralen en algen in het water en het zonlicht. Dit Kroatische park is al een Werelderfgoed sinds 1979, een jaar na de oprichting van de Werelderfgoedlijst.

Cijfer: 7 (Vooral de Grote Waterval, gezien van bovenaf, is schitterend. De rest van het landschap is wat minder uniek. Als geheel lijkt het als twee druppels water op een ander werelderfgoed: Jiuzhaigou in China, waar ik in 2007 al eens was. Alleen is dat laatste een veel groter gebied.).

Toegang: De entree voor een dag kostte 55 Kuna (7,30 EUR) – in de zomermaanden is de prijs het dubbele.

Hoeveel tijd: Ik ben zo’n 5 uur in het park geweest.

Opvallend: Jaarlijks komen hier meer dan 1 miljoen toeristen. Vooral in de zomermaanden kun je hier over de hoofden lopen. Hoe anders is dat in november?

Zoals hierboven al gemeld is het in ieder geval goedkoper om in het laagseizoen te komen. Het entreekaartje kost maar de helft van de prijs, en ook voor het parkeren hoef je in die periode niet te betalen. Ik was al om half 9 bij de ingang, op het parkeerterrein stond 1 bus en een tiental auto’s. In het park zelf kwam ik de eerste uren maar een paar wandelaars tegen.

Het park heeft twee ingangen, maar de tweede waar ik eerst naar toe reed bleek gesloten. Iedereen moet in het laagseizoen dus starten bij ingang 1. Deze biedt uitzicht op hét hoogtepunt van Plitvice: de Grote Waterval. Van bovenaf ziet het er uit als zo’n plaatje dat men graag gebruikt om moeilijke legpuzzels van te maken (zie foto helemaal bovenaan). Het mooiste van het park zie je dus meteen al bij de start, dat is wel een beetje een nadeel.

Maar daarna liep ik nog dapper door. Er zijn verschillende wandelroutes uitgezet langs de 16 meren. Maar één daarvan is helemaal te voet af te leggen, de andere zijn inclusief door het park beschikbaar gesteld vervoer dat inbegrepen is in de entreeprijs. Het lange stuk langs het grootste meer sla je over door een veerboot te pakken. Gelukkig vaart deze ook nog in november, dus ik maakte er handig gebruik van.

De veerboot legt aan bij een punt vanwaar je naar de ‘bovenmeren’ kunt lopen. Dit is een gebied met wat kleinere watervallen en meertjes. Ook mooi. Door het hele park loop je vooral over vlonderpaden vanwege de natte ondergrond. Helemaal bovenaan gekomen nam ik een shuttlebusje terug naar beneden. Daar sloot ik mijn bezoek af met een 3 kilometer lange wandeling langs de andere kant van het grote meer dat ik eerder per boot was overgestoken. Hier at ik ook mijn zelf meegebrachte picknicklunch op. Het was inmiddels half één, en al veel drukker in het park. Er komen heel veel groepen met bussen, zowel Aziaten als Kroaten uit de omgeving.

#636: Venetiaanse vestingwerken

Wat is het?
De Venetiaanse vestingwerken uit de 16de en 17de eeuw reflecteren hoe de Republiek Venetië zijn zeeroutes en havens verdedigde. Het werelderfgoed bestaat uit 6 locaties in Italië (Bergamo, Peschiera del Garda, Palmanova), Kroatië (Zadar, Sibenik) en Montenegro (Kotor).

Cijfer: 5 (Ik bezocht eerder al Kotor en Palmanova, en in 2016 Zadar. De laatste stad trekt behoorlijk wat toeristen en zelfs in november toen ik er was, waren er tal van andere bezoekers. De Groene Michelin-gids voor Kroatië geeft het 2 sterren (een omweg waard), wat nogal genereus lijkt. Ik vond het gezellig genoeg, maar had alles (zowel dit werelderfgoed als de Romeinse overblijfselen) gezien binnen 1,5 uur).

Toegang: Gratis

Hoeveel tijd: 1,5 uur

Opvallend: In Zadar bevinden de Venetiaanse muren, vestingwerken en aanverwante gebouwen zich aan de rand van de historische binnenstad. Ze werden gebouwd in 1472 om de Romeinse kern van Zadar te scheiden (en beter te beschermen) van het vasteland.

De verdedigingswerken zijn nog steeds zeer prominent aanwezig, behalve ironisch genoeg aan de zeezijde waar ze werden vernietigd en het Forum Romanum aan het licht werd gebracht. De verschillende poorten rond de stad hebben kleine parkeerplaatsen, waar ik een plek kon vinden en de stad vanaf daar te voet kon verkennen.

Het meest interessante gebied is het Grimani-bastion (nu een nachtclub) en de aangrenzende citadeltoren. Als je hier naar de andere gaat, sta je zonder twijfel voor het belangrijkste aandachtspunt van dit verdedigingssysteem: de “Porta Terraferma”. Deze werd ontworpen door de beroemde Venetiaanse architect M. Sanmicheli. De algehele setting deed me erg aan Corfu denken.