#605: Zwitserse Alpen

Wat is het?
Zwitserse Alpen – Jungfrau/Aletsch omvat het hooggebergte van de Berner Alpen, dat deel waar geen mensen wonen of koeien grazen. Het herbergt de grootste gletsjer van Europa, de Aletsch. Verder zijn er 9 bergtoppen boven de 4000 meter. De regio staat al sinds de 19de eeuw op de kaart vanwege zijn aantrekkingskracht voor bergbeklimmers en toeristen.

Cijfer: 7,5 (Met dit puzzelstukje heb ik Zwitserland ‘compleet’. In Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland heb ik al eerder heel wat alpenlandschappen gezien. Dit erfgoed omvat de hoogstgelegen kernzone van het gebergte, hoewel je gedwongen blijft de besneeuwde pieken van een afstandje te bekijken als je geen bergbeklimmer bent. Maar het doet je toch wel wat als je komt aanrijden vanaf het dichtbevolkte noorden van Zwitserland en dan opeens deze reuzen in het zicht krijgt.)

Toegang: Er is maar weinig gratis in Zwitserland. En zelfs deze simpele toegang tot het hooggebergte vanuit Kandersteg kostte me 18 frank voor de kabelbaan (alleen omhoog), plus 5 frank voor een dag parkeren. Samen zo’n 22 EUR.

Hoeveel tijd: Een volle dag is zeker nodig om actief te genieten van dit landschap. Maar je kunt er ook wel één of twee weken aan wijden als je de hele regio wilt verkennen.

Opvallend:
Vanuit Kandersteg ging ik met de kabelbaan naar het Oeschinenmeer, dat al binnen de werelderfgoedzone ligt. Ik arriveerde tegen 10 uur op het bergstation, op een zonnige vrijdag. Vanaf dat punt staat een aantal wandelingen aangegeven, waarvan ik de ‘Heuberg Panoramaweg’ al vooraf had uitgekozen. De meeste mensen lopen alleen in een half uurtje naar het meer, maar deze route volgt een pad op een rand ongeveer halverwege de berghelling. Het geeft een prachtig uitzicht over het meer en het massief van de hoge Alpen. De hoogste top die te zien is vanaf hier is de Bluemlisalp met een hoogte van 3,661m.

De route gaat gestaag bergop gedurende de eerste 1 tot 1,5 uur. Een paar keer moest ik kleine bergstroompjes oversteken, eenmaal kreeg ik mijn sokken zelfs helemaal nat. Maar er zijn veel plaatsen om even uit te rusten, en ik droogde mijn sokken een tijdje in de zon terwijl ik zelf van de omgeving genoot. Er waren zo’n 10 andere wandelaars actief op deze route, en we kwamen elkaar de hele tijd tegen. De route neemt volgens de beschrijving 3 tot 4 uur in beslag, maar de meesten deden het rustig aan. Bij Underbärgli (een plek met een paar boerderijen aan de overkant van het meer) is een leuk kleine café waar ik de soep van de dag nam als lunch.

Daarna gaat het alleen nog maar bergafwaarts. Je blijft aan dezelfde kant van het meer lopen als op de heenweg, alleen het zicht is nu vooral gericht op het kiezelstrand aan het meer en de ingesloten setting van dit meer tussen de hoge bergen. Het Oeschienenmeer is een 56m diep gletsjermeer, en daarmee één van de grotere Alpenmeren. Het wordt gevoed door de gletsjers van de omringende bergtoppen.

Vanaf het meer kun je weer teruglopen naar Kandersteg, of opnieuw de kabelbaan nemen. Ik liep naar beneden, wat nog eens een uur extra wandelen betekende. Je ziet echter niets meer dan dat je eerder op de dag hebt gezien. En het kost nogal wat extra concentratie omdat het steil naar beneden gaat over een pad met losse steentjes. Tegen 4 uur was ik weer waar ik 6(!) uur eerder de dagtocht was begonnen.

#606: Reichenau

Wat is het?
Het Kloostereiland Reichenau ontstond in de 8ste eeuw, toen de voorbij reizende monnik Pirmin op dit eiland in de Bodensee het eerste klooster stichtte. In het vervolg van de vroege Middeleeuwen kwamen er nog eens zo’n 24 kerken en kapellen bij. Centraal lag het grote Benedictijner klooster, een belangrijk centrum voor studie en kunsten in het rijk van Karel de Grote en zijn opvolgers. Het eiland is ook zeer geschikt voor land- en tuinbouw, zodat de kloosterlingen zelfvoorzienend konden zijn.

Cijfer: 6 (Als je hier op het verkeerde moment van de week komt, is het helemaal niks. Het is een vakantie-eiland met 3 oude kerken. De mooiste is slechts 2x per dag kort geopend.)

Toegang: Ik betaalde 3 EUR voor het museum en 2 EUR voor de rondleiding door de St. Georg kerk.

Hoeveel tijd: Ik ben er twee uurtjes geweest. Veel toeristen komen hier per fiets vanaf Konstanz, dan kun je je er wel een dagje vermaken. Het eiland is iets meer dan 4 vierkante kilometer groot.

Opvallend: Reichenau ligt slechts 10 kilometer van de grens met Zwitserland, vlakbij Konstanz. Sinds 1838 is het eiland met het vasteland verbonden door een dijk. Er liggen 3 plaatsjes, het middelste (Mittelzell) heeft de meeste voorzieningen. Daar stop ik eerst bij het museum. De geschiedenis van het kloostereiland wordt daar uit de doeken gedaan via informatieborden en replica’s. De originele stukken, zoals de verfijnde miniatuurschilderingen door de middeleeuwse monniken gemaakt, worden elders bewaard.

Vlakbij ligt het Münster St. Maria und Markus, de voormalige Benedictijner kloosterkerk. Het is een wat lomp gebouw in Romaanse stijl. De Schatkamer hier is één van de plaatsen waar originele middeleeuwse relikwieën en miniaturen worden bewaard. Maar helaas: die is alleen open van maandag tot en met zaterdag, en ik ben er op een zondag. Ik loop nog wel even om het gebouw heen, vanaf de andere kant kun je beter zien dat de Benedictijnen grote tuinen bij hun klooster hadden om in hun behoeften te voorzien.

Mijn bezoek hier aan Reichenau had ik wel zo gepland dat ik op tijd was voor één van de twee dagelijkse rondleidingen door de St. Georg-kerk. Om kwart over 12 zit ik samen met zo’n 20 andere bezoekers buiten te wachten tot de deur opengaat. De gids komt aanfietsen, vraagt aan iedereen 2 EUR en dan kan om half 1 het bezoek beginnen. De buitendeur gaat dan meteen weer op slot. Sinds een paar jaar zijn de openingstijden van deze kerk zo beknot: het voortdurende komen en gaan van bezoekers deed de muurschilderingen geen goed.

De schilderingen dateren van de negende tot elfde eeuw, en stellen 8 wonderen verricht door Jezus voor. Ze zijn de afgelopen decennia meermaals gerestaureerd, en hoewel ze wat vervaagd zijn ziet het er toch goed uit.