#508: Pont du Gard
Wat is het?
De Pont du Gard is een Romeins aquaduct uit de 1e eeuw na Christus. Het is ruim 48 meter hoog, 275 meter lang en het bestaat uit 3 niveaus. Het aquaduct ligt in Zuid-Frankrijk, niet ver van Nimes. Eigenlijk is het het laatst overgebleven stuk van een 50 kilometer lang kanaal dat water vanuit een bron in de heuvels naar de stad Nimes vervoerde. Het werd door de Romeinen gebouwd om de stedelingen (en de stedelijke badhuizen) van water te voorzien. Echt lang hadden ze er geen plezier van: de waterkwaliteit ging snel achteruit, zodat het na 150 jaar alleen nog goed genoeg was om de landbouwvelden mee te bewateren.
Cijfer: 6,5 (Het is heel erg groot, en natuurlijk is het bijzonder dat het na zo’n 2000 jaar nog steeds overeind staat. Ik vond mijn bezoek alleen niet zo’n belevenis als dat aan het Aquaduct en kanaal van Pontcysyllte. Daar stroomt het water nog overheen, je kunt er zelfs met een bootje varen. Hier bij Pont du Gard kijk je er eigenlijk steeds van onderen of van de zijkant tegenaan.).
Toegang: Ik arriveerde er te voet, en dan kost de entree 10 EUR (per persoon). Als je met de auto bent, kost het 18 EUR inclusief inzittenden. Dus eigenlijk is het met de auto goedkoper! Ik kwam samen met een stuk of 8 andere toeristen aan met de regionale bus A15. Het voetpad loopt dan ook langs de ticketkiosk, maar het moet mogelijk zijn om dat te vermijden (zeker in de zomer als het er drukker is). Verder op het terrein wordt nergens meer naar het entreekaartje gevraagd. Er loopt geen weg langs het aquaduct en het ligt helemaal in de natuur verscholen, dus gratis zicht is er niet.
Hoeveel tijd: Tussen de bus heen en terug had ik een kleine 4 uur om Pont du Gard te bekijken. Dat was eigenlijk net iets te lang, zo’n 2,5 uur is mooi. Als het zonnig weer is kun je er in de omgeving wel leuk zitten of wandelen, dus je komt de tijd wel door. Er zijn ook winkeltjes en restaurants.
Opvallend: Het bezoekerscentrum ligt aan de linkerkant van de rivier Gardon, maar via een voetbrug die in de 18de eeuw aan het aquaduct is toegevoegd kun je ook naar de rechteroever lopen. Aan beide zijden en aan de voor- en achterkant lopen er wandelpaden en zijn er uitkijkpunten. Je kunt het ding dus van alle kanten bekijken en fotograferen. Bij het foto’s maken kwam ik trouwens tot het grappige inzicht dat het aquaduct wat scheef staat (dat moet ook, anders stroomt het water niet door), en dat je op foto’s dus nooit een rechte horizon hebt.
Het geheel ligt een paar kilometer buiten de bewoonde wereld, in een beschermd natuurgebied. Misschien is het in het voorjaar mooier, maar de omgeving kon mij niet zo bekoren.
#509: Romeins theater en Triomfboog van Orange
Wat is het?
Het Romeins theater en de Triomfboog van Orange zijn twee monumenten uit de tijd van keizer Augustus, gebouwd in de 1e eeuw na Christus. Orange was enkele jaren daarvoor onder de naam Arausio als kolonie gesticht. Met name het theater wordt gezien als één van de best overgebleven exemplaren uit de tijd van de Romeinen. De Triomfboog onderscheidt zich door de gedetailleerde voorstelling van de strijd tegen de Barbaren (Germanen, Galliërs) en de daaropvolgende tijd van langdurige vrede (Pax Romana).
Cijfer: 5 (Ik ben mijn lijstje van bezoeken aan Romeinse overblijfselen nog eens langsgegaan. De afgelopen 2 jaar was ik o.a. in Gamzigrad Romuliana (Servië), Baalbek (Libanon) en Jerash (Jordanië). Allen veel groter en indrukwekkender, en dan is Jerash niet eens een werelderfgoed. De plaatsing van deze 2 monumenten in Orange dateert al uit de beginperiode van de Werelderfgoedlijst, en toen keken ze nog niet zo nauw naar de criteria.).
Toegang: De entree tot het Theater kost 9 EUR. Dat is inclusief een audiogids (in het Nederlands). De Triomfboog staat in het midden van een verkeersrotonde en is gratis te bezoeken.
Hoeveel tijd: Twee uur is genoeg. Orange ligt maar een kwartier met de trein vanaf Avignon, dus het is een gemakkelijk uitstapje.
Opvallend: De meeste grote tourbussen die de wegen van de Provence onveilig maken, lijken Orange over te slaan. Stond ik bij de Pont du Gard en in het centrum van Avignon nog midden tussen de groepen Chinezen, Japanners, Amerikanen en Duitsers – hier bij de Triomfboog van Orange ben ik de enige.
Orange is tegenwoordig een onooglijk stadje met 30.000 inwoners. De titel “van Oranje” heeft de Nederlandse koninklijke familie aan deze plek te danken, het was van de 12e tot 18e eeuw een zelfstandig vorstendom. In 1544 erfde Willem de Zwijger, de latere stadhouder van de Nederlanden, dit rijkje en de titel.
#510: Avignon
Wat is het?
De historie van de stad Avignon is voor altijd verbonden met de periode tussen 1309 en 1376, toen de pauselijke residentie van Rome naar Avignon werd verplaatst. De Franse paus Clement besloot gewoon in zijn thuisland te blijven, net als 6 van zijn opvolgers wier loyaliteit meer bij de Franse kroon lag dan bij het pausdom. Ook daarna was het nog de zetel van een reeks tegenpausen totdat in 1417 de vrede werd getekend en er nog maar één paus over was die zetelde in Rome. De volledige naam van dit werelderfgoed luidt: Historisch centrum van Avignon: pauselijk paleis, bisschoppelijk ensemble en brug. Het omvat maar een klein deel van de ommuurde historische binnenstad van Avignon. Centraal staat het Pauselijk Paleis, het grootste gotische bouwwerk uit de middeleeuwen, dat de pausen voor zichzelf lieten bouwen.
Cijfer: 6,5 (Ik heb nog even getwijfeld, maar al terugkijkend is er hier te weinig opzienbarends om een 7 te rechtvaardigen. De geschiedenis van de plaats is interessant, maar wat er van over is spreekt veel minder tot de verbeelding. Je hebt de audiogidsen met achtergrondverhalen (in het Nederlands!) wel nodig om een beetje plezier uit de monumentenbezoekjes te halen.).
Toegang: Het tikt aardig aan hier: 4,5 EUR voor de brug, 6 EUR voor het kleine paleis en 11,5 EUR voor het pauselijk paleis (inclusief 2 EUR voor een audiogids). En dat nog wel met een kortingskaart, die je krijgt als je één van de monumenten bezocht hebt.
Hoeveel tijd: Een dag kun je hier wel vermaken. Avignon is verder ook een leuke stad met veel terrassen, restaurants en winkels.
Opvallend: Ik had 3 volle dagen de tijd tijdens mijn korte bezoek aan de Provence, en moest daarin 4 werelderfgoederen zien af te tikken. Pont du Gard, Orange en Arles bezocht ik elk op een dag, en van Avignon ‘deed’ ik elke dag een stukje. Het was ook mijn overnachtingsplaats, het is de grootste en prettigste stad van deze regio.
In Avignon bezocht ik vroeg in de ochtend eerst de Saint-Benezet Brug. Dit is een half-ingestorte middeleeuwse brug over de Rhône. Vanaf de brug heb je uitzicht op het pauselijk gedeelte van de stad. Ook staat er een sober kapelletje.
Aan het eind van de middag, terug uit Orange, ging ik naar het Petit Palais. Dit was vroeger de residentie van de aartsbisschop. Nu is het een museum met Franse en Italiaanse kunst uit de 14e tot 16e eeuw. In de meeste zalen was ik de enige bezoeker, en ik werd dan ook goed in de gaten gehouden door de volop aanwezige suppoosten. Beetje ongemakkelijk, maar toch best een mooie collectie. Aan het begin van de rondleiding kom je langs een “transi-tombe”, met een beeldhouwwerk van een skelet in ontbindende staat.
De volgende ochtend stond ik op het openingsuur bij de poort van het Pauselijk Paleis. Ik was de hordes bezoekers dus voor. Het is een enorm gedrocht, eigenlijk een samenvoeging van twee paleizen. Door branden en het gebruik voor andere doeleinden dan religieuze, is er van het interieur niet veel meer over.
Aan de hand van de audiogids liep ik in 3 kwartier de volle ronde van vooral veel heel grote en heel lege zalen en gangen. Daar deden de pausen van Avignon hun pauselijke dingen, vergelijkbaar met de tradities van Rome. Een leuk zijstapje is de trap naar de tuinen: daar (waar overigens niks meer bloeit behalve een beetje gras) heb je nog een mooi zicht op de piramideachtige torens van het paleis.
#511: Arles
Wat is het?
De Romeinse en Romaanse monumenten van Arles geven de evolutie weer van een belangrijke stad in de oudheid tot aan de middeleeuwen. Uit de Romeinse tijd dateren een amfitheater, een ‘gewoon’ theater, baden en een obelisk. Daarna, vanaf de 5e eeuw, viel de stad in verval. Totdat het een nieuwe bloeiperiode inging vanaf de 10e eeuw toen het een zelfstandig koninkrijkje werd. Het belangrijkste monument uit die periode is de Kerk van St. Trophime.
Cijfer: 6 (Arles is een wat meer toeristische en gezelliger stad dan het vergelijkbare Orange waar ik een paar dagen geleden was. Toch overheerst ook hier het gevoel dat ik het allemaal al eerder (en beter) heb gezien. Ik begin me steeds meer af te vragen waarom zoveel mensen hun hele vakantie in de Provence doorbrengen.).
Toegang: 6,5 EUR voor een combinatieticket voor het Amfitheater en het Romeins theater. Daarnaast nog 3,5 EUR voor de begraafplaats Alyscamps.
Hoeveel tijd: Een halve dag. Ik was er 4 uurtjes (inclusief uitgebreide lunch) op de weg terug van Avignon naar het vliegveld van Marseille.
Opvallend: Weg van de Romeinse ruïnes ligt aan de rand van de stad de begraafplaats Les Alyscamps. De Romeinen begroeven hun doden ook al hier, maar daarna is het al vroeg een christelijke begraafplaats geworden. De kerk op het terrein is het startpunt voor een van de vier Franse routes die naar de Spaanse bedevaartplaats Compostela voeren.
Het pad over Les Alyscamps is nu een leuke wandeling tussen de bomen en de lege graftombes. De kerk zelf is ook alleen nog maar een geraamte: de duiven hebben het interieur overgenomen, en overal ligt hun poep. Een spookachtige sfeer, maar ook hier loop je zeker niet alleen.
World Heritage Traveller 
Leave a comment